Moćna i blistava, Užička tvrđava sa strmine prati svaki pokret u dolini reke Đetine, uz koju se svio jedan od najpromentijih puteva u Srbiji. Ne može se proći tim putem pored Užica a da se ne vidi bela tvrđava blizu sunca katkad ogrnuta oblacima.

  Dugo traje slava ove tvrđave. U srednjem veku tu je bio karavanski put kojim se putovalo, kao i danas, do Jadranskog mora, Bosne, Dubrovačke republike i Hercegovine. Bio je uvek krcat ljudima i karavanima, kao što je danas  prometan. Koliko je samo ljudi i raznih vrsta vozila prošlo putem od kada postoji tvrđava, koju Užičani jedbnostavnu zovu Stari grad – ne može se izbrojati. Ta misao uzbuđuje i vodi u prošlost u vreme kada je ovo drevno zdanje podigla vlastelinska porodica Vojinović sa jednim ciljem, da štiti karavane i robu i grad Užice.

  Smatralo se da je tvrđava koju su sagradili Vojislav i Altoman Vojinović, neosvojiva! Visoka sa pogledom na sve strane nije joj se moglo prići.

  Ali ubrzo će se pokazati da  je osvojiva i to u jednom događaju koji prikazuje srpsku vlastelu koja se bori između sebe za teritorije.

  Zbilo se to u vreme kada je utvrđenjem gospodario mladi župan Nikola Altomanović (1366-1373). 

 Moćni susedi, u borbi za prevlast, odlučili su da napadnu mladog  velmožu i otmu mu posede i utvrđenje.  Napad se zbio novembra 1373. godine. Snage kneza Lazara (1371-1389), bana Tvrtka (1353-1391) plus vojnici  kralja Mađarske Lajoša I (1342-1382) koje je predvodio mačvanski ban Nikola Gorjanski Stariji započele su opsadu tvrđave. Udarali su po kamenoj tvrđavi i đulad iz topova i kamenje iz opsadnih sprava i strašna kiša raznih projektila je zasipala  Gornji grad.  Veliki župan Nikola Altomanović nije imao izbora: predao se.

   Istorija je zabeležila da je po naredbi Stefana Musića i uz saglasnost kneza Lazara, velmoža oslepljen. Njegovi posedi koji su bili zamašni, razdelili su  osvajači.

užička tvrđava rekonstrisana sada osvetljava svoju istoriju

   Narednih godina, bila je u srpskim rukama sve dok je nisu zauzeli Turci, a onda jedno vreme i Austrijanci, pa opet Turci koji su u njoj imali sigurno sklonište od hajduka i srpskih ustanika.

  Doživeće i konačni pokušaj ubistva kada je dignuta u vazduh, zajedno sa još šest  velikih utvrđenja u Srbiji, 1863. godine. Uništenje utvrđenja bio je deo ugovora kneza Mihaila i Osmanskog carstva koje je povuklo svoje vojnike iz Srbije.

  Užičani je nikada nisu napuštali. I takva polurazrušena i nesređena, bila je mesto gde se izletovalo, šetalo, kasnije je preraslo u mesto za pozorišne predstave i priredbe.

  Onda su država, grad, i američka ambasada, pomogle da se  Stari grad obnovi, radovi su završeni 2021. godine. Napravljen je i most preko reke Đetine koji vodi do utvrđenja pa se i sa te strane tvrđavi može prići.

   Svetli Gornji grad noću pod reflektorima koji bacaju svetlost niz strminu sve dole, do tihih talasa reke Đetine. Tu se pomeša sa svetlom automobila koji neprekidno jezde, pa zajedno svetlost utone u reku i sitno treperi. Sve je tu osvetljeno, da duša oslepljenog mladog župana može da vidi svoju tvrđavu.

            Dijana Dimitrovska

Balkan City Magazin

bakterije beograd biljke boje breza bubrezi crkva crna gora cvet depresija dijabetes drvo energija holesterol hrana imunitet jetra karcinom knez lazar koža lek lepota lečenje limun manastir med more muškarci nemanjići pluća potencija rak reuma slikar slikarka srbija srce travar ulje umetnost uskrs vitamin c voda zdravlje želudac

Prijavi se za besplatne tekstove

oblakbeli.com

Uvek možeš da se odjaviš. Ne šaljemo neželjenu poštu.

close

Prijavi se za besplatne tekstove

oblakbeli.com